Przejdź do treści

Claude w UiPath - sześć scenariuszy od Studio po Maestro i jak je ze sobą połączyć

Claude pracuje dziś na platformie UiPath w sześciu rolach: jako agent kodujący w UiPath Studio, w terminalu z uip CLI, przy budowie procesów UiPath Maestro, przy naprawie robotów, jako model w agentach UiPath i jako klient UiPath MCP Server. Porządkujemy te scenariusze, pokazujemy konfigurację w Studio i zapis sesji, w której Claude Code zbudował proces Maestro Flow.

W skrócie

  • Claude pracuje na platformie UiPath w sześciu rolach: w UiPath Studio, w terminalu z uip CLI, w UiPath Maestro, przy naprawie robotów, jako model w agentach i jako klient UiPath MCP Server.
  • UiPath for Coding Agents opiera się na trzech elementach: agencie kodującym, takim jak Claude Code, narzędziu uip oraz skillach UiPath z publicznego repozytorium UiPath/skills.
  • Sesja z 4 listopada 2026 roku pokazała, że Claude Code z uip 1.205.0 buduje proces zatwierdzania faktur w Maestro Flow w 5 minut i 20 sekund, przy 45 wywołaniach uip.
  • Od 2 grudnia 2026 roku UiPath AI Trust Layer zarządza agentami low-code i kodowanymi jako jednym produktem, a konfiguracje BYOM istniejące tylko dla agentów kodowanych przestaną być używane.
  • Dokumentacja UiPath przypisuje przegląd zgodności automatyzacji wygenerowanej przez agenta kodującego człowiekowi, więc zmiana od Claude przechodzi ten sam przegląd co kod dewelopera.

Claude, model językowy firmy Anthropic, pracuje dziś na platformie UiPath w sześciu różnych rolach. W UiPath Studio buduje sekwencje aktywności w panelu obok projektu. W terminalu, razem z narzędziem uip i skillami UiPath, prowadzi projekt od założenia do publikacji. W UiPath Maestro składa procesy, które łączą roboty, agentów i ludzi. Bywa też modelem, który rozumuje wewnątrz agenta UiPath, i klientem, który przez UiPath MCP Server wywołuje Wasze automatyzacje.

Każdy z tych scenariuszy ma innego użytkownika, inne miejsce wykonania i inną osobę, która zatwierdza wynik. Dlatego porządkujemy je według tych trzech pytań; nazwy produktów są tu wtórne. Pokazujemy też dwa nagrania: konfigurację Claude Code w UiPath Studio i zapis sesji z 4 listopada 2026 roku, w której Claude Code zbudował proces zatwierdzania faktur w Maestro Flow.

Trzy elementy, na których opiera się każdy scenariusz budowy

Dokumentacja UiPath for Coding Agents opisuje model pracy złożony z trzech części. Agent kodujący, na przykład Claude Code, przyjmuje polecenia, edytuje pliki i uruchamia komendy. Narzędzie uip łączy komputer dewelopera z UiPath: uwierzytelnia się w organizacji, tworzy projekty i rozwiązania, publikuje automatyzacje. Skille UiPath to spakowane instrukcje, które uczą agenta konkretnych zadań na platformie; UiPath utrzymuje je w publicznym repozytorium UiPath/skills.

Claude Code jest jednym z dziesięciu agentów obsługiwanych przez skille - obok Cursora, GitHub Copilota, Codexa, Windsurfa, Devina i własnego agenta UiPath, Autopilota. Claude Code dostaje skille w postaci wtyczki.

Najważniejsze zdanie tej dokumentacji dotyczy odpowiedzialności: agent nie sprawdza zgodności wygenerowanego kodu, a przegląd przed wdrożeniem na produkcję należy do użytkownika. Na tym zdaniu opierają się bramki, o których piszemy w dalszej części.

Scenariusz 1: Claude Code w UiPath Studio

To ścieżka dla dewelopera RPA, który pracuje w UiPath Studio i chce mieć agenta obok projektu. Film poniżej przygotowała Aleksandra Plichta; pokazuje konfigurację krok po kroku i pierwsze zadanie dla Claude.

Konfiguracja Claude Code w UiPath Studio: instalacja narzędzi, zakładka Coding Agents, panel Claude i pierwsze zadanie na podstawie specyfikacji .md

Konfiguracja wymaga czterech rzeczy na stanowisku dewelopera: wersji Studio z zakładką Coding Agents (w filmie 2026.0.200 lub nowszej), konta Claude z dostępem do Claude Code, Node.js w wersji LTS i konta UiPath Automation Cloud. Instalacja to trzy polecenia: instalator Claude Code, npm install -g @uipath/cli i uip login, które otwiera logowanie do organizacji w przeglądarce.

W Studio ścieżka prowadzi przez Home, Tools i Coding Agents. Przełącznik przy UiPath CLI dopisuje uip do zmiennej PATH - bez tego Claude nie znajdzie narzędzia i to najczęstsza przyczyna problemów przy pierwszym uruchomieniu. Na karcie Claude Code status CLI powinien wskazywać „Installed”, a dwa kolejne przełączniki włączają skille UiPath i rozszerzenie Studio, które dodaje panel Claude Code do interfejsu.

Karta Claude Code w zakładce Coding Agents w UiPath Studio: status CLI Installed, skille UiPath włączone, rozszerzenie Studio zainstalowane

Po otwarciu projektu ikona Claude na prawym pasku otwiera panel, w którym agent pracuje w kontekście bieżącego projektu. Znak @ w polu polecenia pokazuje listę plików projektu, więc specyfikację, PDD albo notatkę dołączacie bezpośrednio do zapytania. Pliki CLAUDE.md i AGENTS.md w katalogu projektu Claude wczytuje sam przy każdej sesji - to dobre miejsce na konwencje nazewnictwa i zasady zespołu.

Panel Claude Code w UiPath Studio: polecenie z dołączoną specyfikacją .md, na podstawie której Claude buduje sekwencję aktywności w Main.xaml

UiPath oferuje w tym samym miejscu własnego agenta kodującego, Autopilota. W naszej ocenie różnica dotyczy przede wszystkim tego, kto dostarcza model i nadzór: przy Autopilocie robi to UiPath, przy Claude Code zespół wybiera model i sam składa zasady nadzoru, na przykład przez zarządzane ustawienia Claude Code, w których administrator ogranicza dostępne modele i uprawnienia narzędzi.

Scenariusz 2: terminal i uip CLI - cały cykl bez otwierania Studio

Ta sama trójka - agent, uip i skille - działa poza Studio, w zwykłym terminalu. Dla architekta i dewelopera, który woli pracę w repozytorium, to ścieżka najszersza. Według dokumentacji UiPath status GA mają skille do budowy przepływów RPA, agentów, Maestro Flow, aplikacji kodowanych, przepływów API, kroków z udziałem człowieka i projektów IXP. Pozostałe skille są w Preview albo w przygotowaniu i mogą się zmienić przed GA.

Zakres widać w pomocy samego narzędzia. W wersji 1.205.0, którą sprawdziliśmy 4 listopada 2026 roku, uip ma polecenia do instalacji skilli dla agentów (uip skills), uruchomienia lokalnego serwera MCP (uip mcp serve), pracy z Maestro w trzech kanwach (uip maestro bpmn, case, flow), Orchestratorem (uip or), projektami RPA (uip rpa) i rejestracją serwerów MCP w AgentHub (uip agenthub).

Żeby sprawdzić tę ścieżkę w praktyce, 4 listopada 2026 roku daliśmy Claude Code jedno polecenie po polsku: zbudować lokalnie proces Maestro Flow, w którym faktura powyżej 10 000 PLN trafia do zatwierdzenia przez człowieka, a niższa przechodzi automatycznie. Bez publikacji do chmury i bez uruchamiania. Film pokazuje skrócony zapis tej sesji - wybrane polecenia z 45 wywołań uip i planszę z procesem, który powstał.

Zapis sesji z 4 listopada 2026: Claude Code z uip 1.205.0 i skillami UiPath buduje proces zatwierdzania faktury w Maestro Flow; nagranie przyspieszone i skrócone

Agent pracował 5 minut i 20 sekund. Sam załadował skill uipath-maestro-flow, założył rozwiązanie i projekt, dodał węzły decyzji, krok automatycznej akceptacji, zadanie dla człowieka i trzy zakończenia, połączył je i uruchomił walidację, która zwróciła status Valid. Ciekawsze od wyniku są trzy obserwacje z przebiegu sesji:

  • Narzędzie odpowiada instrukcją. Przy łączeniu kroku automatycznej akceptacji z zakończeniem uip zwrócił komunikat „Source port “output” not found on node “autoApprove1”. Available source ports: success, error”. Agent poprawił polecenie w następnym kroku, bez udziału człowieka.
  • Część pracy nadal odbywa się w pliku. Deklaracji wejść procesu, polskich etykiet i wartości zwracanych na zakończeniach CLI nie obsługuje - agent dopisał je bezpośrednio w pliku .flow. Zadanie dla człowieka ma jedno wyjście, więc decyzję „zatwierdź albo odrzuć” rozdziela osobny węzeł.
  • Platforma zmienia się w trakcie pracy. W czasie sesji uip zaktualizował się sam razem ze skillami, a nowa wersja skilla zalecała już inny sposób budowy Flow - w TypeScript z kompilacją. Wersję CLI i skilli warto więc przypiąć w projekcie, zamiast przyjmować każdą aktualizację w trakcie budowy.

Grupa zatwierdzających w zadaniu dla człowieka została domyślna. Ustawienie, kto naprawdę zatwierdza fakturę, to decyzja zespołu przed wdrożeniem. Agent jej nie podejmuje.

Proces zatwierdzania faktury zbudowany przez Claude Code w Maestro Flow: wejście, decyzja o kwocie, zadanie dla człowieka, automatyczna akceptacja i trzy zakończenia

Scenariusz 3: procesy w UiPath Maestro

Maestro prowadzi proces od początku do końca: wywołuje roboty, agentów AI i API, a decyzje, których nie powinien podejmować model, oddaje ludziom. Agent kodujący buduje w nim procesy Flow i BPMN, z różnym statusem; uip ma też polecenia dla kanwy Case, ale status tego skilla trzeba sprawdzić w katalogu skilli. Budowa Flow należy do skilli ogólnodostępnych. Budowa procesu BPMN agentem kodującym jest w Public Preview i ma wbudowaną bramkę: agent najpierw przedstawia plan - zdarzenia, zadania, bramki i uczestników - a potem zatrzymuje się i czeka na akceptację, zanim cokolwiek zbuduje.

Kanwy, granicę między Maestro a Orchestratorem i nowości jesieni 2026 opisała Aleksandra Plichta we wpisie UiPath Maestro od podstaw. Tu ważna jest jedna konsekwencja: Claude buduje proces szybko, ale proces działa w Maestro, z jego instancjami, obserwowalnością i historią decyzji. Wykonanie i audyt zostają na platformie.

Scenariusz 4: utrzymanie - agent diagnozuje zatrzymanego robota

Marcelo Cruz, praktyk UiPath, opisał na LinkedIn wzorzec, w którym błąd zadania w Orchestratorze uruchamia przez webhook potok CI, a w nim Claude Code ze skillami i uip: agent czyta logi, stawia diagnozę, przygotowuje poprawkę, buduje pakiet i otwiera pull request. Ten wzorzec ma sens tylko z jedną bramką - człowiek zatwierdza poprawkę przed scaleniem z gałęzią główną, zanim cokolwiek trafi na produkcję. Łańcuch „diagnoza, poprawka, wdrożenie” bez przerwy oznacza, że model decyduje o zmianie w działającym procesie biznesowym bez przeglądu.

Tego wzorca nie zbudowaliśmy jeszcze u siebie, dlatego opisujemy go jako architekturę do sprawdzenia.

Scenariusz 5: Claude jako model wewnątrz agentów UiPath

W poprzednich scenariuszach Claude pisze automatyzację. Tu jest jej częścią: model rozumuje w kroku agenta zbudowanego w Agent Builderze albo agenta kodowanego w Pythonie. Dokumentacja UiPath wymienia modele Anthropic Claude jako obsługiwane przy wykonywaniu agentów; podłącza się je przez konektor Amazon Web Services w Integration Service, a aktualną listę wersji modeli trzeba sprawdzić dla własnego wdrożenia. Ruch do modelu przechodzi przez UiPath AI Trust Layer, który daje maskowanie danych osobowych, guardrails, dziennik audytowy i wybór regionu. Model może być zarządzany przez UiPath albo pochodzić z Waszej subskrypcji (Bring Your Own Model).

Jedna zmiana z informacji o wydaniach z 29 października 2026 roku dotyczy wszystkich, którzy używają agentów kodowanych: od 2 grudnia 2026 roku AI Trust Layer zarządza agentami low-code i kodowanymi jako jednym produktem, a konfiguracje istniejące tylko po stronie agentów kodowanych, w tym BYOM, przestaną być używane. UiPath ostrzega, że agenci kodowani mogą przez to przestać działać, i zaleca odtworzenie po stronie agentów każdej konfiguracji modelu, która dziś istnieje tylko dla agentów kodowanych. Warto to zrobić przed tą datą.

Scenariusz 6: Claude wywołuje Wasze automatyzacje przez UiPath MCP Server

Ostatni scenariusz odwraca kierunek. UiPath MCP Server, konfigurowany w Orchestratorze na poziomie folderu, wystawia przepływy RPA, agentów, przepływy API i procesy Maestro BPMN jako narzędzia MCP. Claude Code albo Claude Desktop łączy się z nim jak z każdym innym serwerem MCP i może uruchomić proces, który już działa w Waszym Orchestratorze - z jego uprawnieniami, kolejkami i logami. Narzędzia oparte na aktywnościach Integration Service wymagają logowania interaktywnego albo przepływu OAuth MCP; tokenów osobistych (PAT) nie obsługują.

Odwrotny kierunek też istnieje: polecenie uip agenthub rejestruje zewnętrzne serwery MCP, z których korzystają agenci UiPath. Przy lokalnych serwerach MCP uruchamianych przez stdio pamiętajcie, że to uruchomienie programu na stacji roboczej. Konfiguracja takich serwerów powinna należeć wyłącznie do administratora. Szerzej o kontroli agentów spoza platformy piszemy we wpisie o shadow AI i agentach AI w firmie.

Jak wybrać scenariusz

Wybór scenariusza sprowadza się do trzech pytań.

Kto ma budować? Deweloper RPA, który zna Studio - scenariusz 1. Architekt albo zespół pracujący w repozytorium - scenariusz 2. Analityk procesu, który chce zobaczyć przebieg przed budową - scenariusz 3 z planem do akceptacji w BPMN.

Gdzie ma się wykonywać? Jeżeli Claude ma tylko pisać, wykonanie zostaje w robotach i Maestro (scenariusze 1-4). Jeżeli Claude ma decydować w trakcie procesu, potrzebujecie scenariusza 5 i polityki AI Trust Layer. Jeżeli użytkownik pracuje w Claude, a automatyzacje są już gotowe - scenariusz 6.

Kto zatwierdza wynik? W każdym scenariuszu ktoś musi. Plan procesu BPMN zatwierdza analityk, pull request z poprawką - deweloper, zmianę w polityce modeli - administrator platformy.

Tak mogłoby wyglądać połączenie tych ról na przykładzie procesu faktury z naszego demo. Claude Code buduje proces (scenariusz 2), Claude jako model ocenia nietypowe faktury w kroku agenta (scenariusz 5), kwoty powyżej progu zatwierdza człowiek w zadaniu Maestro, a dział finansów uruchamia proces z Claude Desktop przez UiPath MCP Server (scenariusz 6). Ostatni krok wymaga procesu w formie, którą MCP Server wystawia, na przykład procesu Maestro BPMN albo przepływu API - Maestro Flow nie ma na liście w dokumentacji. Claude buduje i rozumuje, UiPath wykonuje, pilnuje uprawnień i zapisuje historię decyzji.

Bramki, które warto ustawić przed pierwszym wdrożeniem

  • Przegląd kodu przed publikacją. Dokumentacja UiPath mówi to wprost: zgodność wygenerowanej automatyzacji sprawdza człowiek. Zmiana od agenta przechodzi tę samą ścieżkę przeglądu co zmiana od dewelopera.
  • Kontekst projektu w plikach, poza danymi. CLAUDE.md i AGENTS.md niosą konwencje i zasady. Danych poufnych, haseł ani adresów systemów produkcyjnych w nich nie trzymamy. Obcy CLAUDE.md w pobranym repozytorium traktujcie jak kod do przeglądu, bo agent wykona zawarte w nim instrukcje.
  • Konto uip z minimalnymi uprawnieniami. Agent ma dokładnie te prawa, które ma konto, na które zalogował się uip.
  • Przypięta wersja narzędzi. Nasza sesja pokazała, że skill potrafi zmienić zalecaną metodę budowy w trakcie pracy.
  • Polityka modeli przed 2 grudnia 2026. Jedna polityka AI Trust Layer dla agentów low-code i kodowanych to dobry moment na przegląd, które modele są dopuszczone i gdzie przetwarzane są dane.

Jak pracujemy z Claude i UiPath w SNOK

SNOK jest partnerem UiPath w statusie Platinum. Scenariusze 1 i 2 sprawdziliśmy na własnym środowisku; pozostałe opisujemy na podstawie dokumentacji UiPath i relacji praktyków. Za wpisem stoją dwa produkty pracy: film Aleksandry Plichty z konfiguracją Claude Code w UiPath Studio i zapis sesji z 4 listopada 2026 roku - proces Maestro Flow zbudowany przez Claude Code w 5 minut i 20 sekund, z 45 wywołaniami uip i walidacją zakończoną statusem Valid, razem z listą ograniczeń, które ta sesja ujawniła.

Przy wdrożeniu procesów z agentami zaczynamy od mapy: które kroki budują ludzie, które agent kodujący, gdzie model podejmuje decyzję i kto ją zatwierdza. Szczegóły w ofercie UiPath Maestro i automatyzacji procesów biznesowych, a bezpieczeństwo agentów i modeli w ofercie AI Security. Wcześniej opisaliśmy też, dlaczego automatyzacja napisana przez agenta w 10 minut potrzebuje decyzji o nadzorze.

Jeżeli chcecie sprawdzić, który z sześciu scenariuszy pasuje do Waszego zespołu, napiszcie do nas na office@snok.ai.

Źródła

Tematy:Technologiczny CzwartekUiPathClaude CodeUiPath Maestroagenci AIMCP
Spodobał się artykuł? Proszę podać go dalej:

Skontaktuj się z nami